Bir sabun bir bıçak

Ne kadar doğal; doğmak ve ölmek. Aklı başında herkes de bunu anlamiş ve kabullenmiş durumda. O zaman neden hala bir yakınımızın kaybında tarifsiz duygular yaşıyoruz? Herşey bir puslanıyor bir netleşiyor; anılar, görüntüler, sesler hatta kokular geçiyor zihnimizden.

Ben küçücüktüm, teyzem ve eniştem kocamandi. O çocuk dünyamda aralarında yatarsam ezilip ölürüm diye korkardım. Ama bayılırdım eniştemin göbeğinde yatmaya , sanki bir su yatağı vardı altımda. Bugün ise bir zamanlar küçüçük bedenimle yattığım göbeğin üstünde sabunla bıçak duruyordu. Adettendir bıçak kefen kumaşını kesip biçmek için, sabun gasilhanede son abdestini alip yıkanırken kullanmak için.

O güzelim ev bir vakit kahkalarla çınlarken duvarları, şimdi ağliyor fayansları, halıları, eşyaları. Nerede bu evin sahipleri? Evde insanlar var yemekler var ama sahipleri yok. Güzelliği ve marifetleriyle dillere destan melek kalpli evin hanımı nerede? Ya kızı, hani hiç güleceğim yoktu derken size kahkaha attıran herkesle dost evin kızı! Peki yakışıklılığıyla karizmasıyla İzmir’de nam salan evin fırlama oğlu nerede?

Hepsi bekliyordu koca çınarı, şimdi bir aile tekrar birbirine kavuştu belki de.

Leave a comment

Filed under Gönlümden ve Zihnimden

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s